Sebald

april 1993
Zijn stoere snor die ook iets goedigs had,
de strenge wenkbrauwen vol weemoed,
zijn stem, zachtmoedig en toch dominant…
Zijn invitatie was getekend Max.
Mijn cadeau, The Times Obituaries,
verbaasd begroet: ‘Hoe weet jij dat?’
Zijn pastorie was geen toevalligheid,
zijn schrijfplek martelwerktuig; steeds terug
kwamen de pijnen in zijn rug. Zijn boek,
De emigrés, had niets gedaan. Het ging
over mogelijk gebroken mensen die,
omgeven door mysteries, noodlottig
hun einde vonden. Ik was heel lovend:
de mysteries rondom zijn personages
zouden later veel meer lezers vinden.
Maar Max, of Winfried, schudde slechts het hoofd.

14 december 2001
Bericht in wereldpers: W.G. Sebald
verongelukt. Dat deelwoord zo voltooid.
Details die later volgen omgeven
door mysteries. Wat hadden ze gezocht,
je personages? En jijzelf? Was jij,
ontdekkingsreiziger in doodlopend
verleden, in een moment van wanhoop,
dat noodlottig verdwijnpunt gepasseerd
en zo je eigen werk in gereden?
Niets ontziend, in die omstandigheden?

W.G. Sebald, 1944 – 2001

Advertenties

Over Bartho Kriek

Ik ben dichter, schrijver en literair vertaler, en geef cursussen ondertitelen in binnen- en buitenland.
Dit bericht werd geplaatst in Gedicht, Poëzie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s